Wanhoop

Een tijdje terug had ik ’s avonds na het werk een vergadering. Toen ik terug liep naar de auto, rond half tien, was het al donker. Een collega van me liep naar rechts en ik ging naar links, naar de parkeerplaats waar mijn auto stond. Er stonden niet veel auto’s meer en het schijnsel van de lantaarnpalen was zwak. Ik was bijna bij mijn auto en zocht ik mijn tas naar mijn autosleutel, toen er opeens iemand op me af kwam.
Meer lezen

Lentekriebels

Komen ze dan eindelijk? De lentekriebels?

Voorzichtig durf ik te hopen dat de lente al komt. Het is weer langer licht. De vogels fluiten. Er hangt een zweem van die typische frisse lentegeur in de lucht. In mijn vensterbank staat een bosje narcissen vrolijk te zijn. Vorige week was er zelfs zo’n dag dat ik opeens buiten in de zon m’n lunch zat te eten.

Toch is het ook nog een klein beetje winter. Het is namelijk nog best koud. Ik heb m’n zomerjas nog niet aan gehad omdat ik dan niet weer terug wil naar mijn winterjas. Het is óf het een, óf het ander. Als ik eenmaal mijn zomerjas aan heb gehad, vind ik het altijd zo’n teleurstelling als ik dan daarna toch mijn winterjas weer aan moet. En ergens ben ik bang dat het opeens toch weer winters wordt. Iedereen is dan in lentestemming omdat het mooi weer is, en dan gaat het opeens toch weer sneeuwen en vriezen en hagelen. Dat vind ik altijd zo’n domper. Helemaal omdat we nu een heerlijke winter gehad hebben. Dat vind ik tenminste. Ik heb geen vlokje sneeuw gezien, ik heb maar af en toe de ruiten van de auto hoeven krabben en het was niet glad. Kortom, geweldig!

Dus voorzichtig hoop ik op de lente. Voor mij geen winter meer.

Schooldromen

terugkerende droom over terug naar school dromen

Ik droom veel. Maar waarom droom ik steeds over school? De droom die steeds terugkeert, gaat altijd over de middelbare school. En daar ben ik al negen jaar klaar mee. Toch is het er steeds weer in mijn dromen. Al een aantal jaren. Om de paar weken is het weer zo ver. Dan word ik wakker en denk ik ‘daar had je hem weer, de schooldroom’. Het is niet echt een nachtmerrie, maar leuk is het ook niet. En het is steeds hetzelfde, maar toch ook anders. Zoals dat gaat met dromen.

De hoofdlijn in mijn schooldromen is meestal als volgt: Meer lezen

Tas

Mijn tas is kapot.

Wat nu?

Ik heb m al járen. En nu is de rits opeens stuk. Dus nu moet ik een nieuwe.
Maar ik ben zo gehecht aan deze tas. Hij bevalt zo goed en is mooi en van een perfect formaat. Ik heb er over zitten denken om er bij de schoenmaker een nieuwe rits in te laten zetten. Maar het is even de vraag hoe kostbaar dat gaat worden. En hij ziet me aankomen met dat oude ding waar hij al twee keer een naad van heeft gerepareerd. Want nee, de tas wint geen schoonheidsprijs meer. Hoewel hij voor mij nog goed is, want hij gaat al zo lang met me mee. Maar is het nog de moeite waard om er weer geld aan te spenderen? Is het niet praktischer om een nieuwe tas te kopen?

Maar de zoektocht naar een nieuwe tas is ook niet leuk. Want ik ben moeilijk. Het is al gauw “te groot”, “te klein”, “verkeerde kleur”, “niet handig”, “lelijk”. Oftewel, gewoon niet zo goed als mijn oude tas. En nu zal je denken: “waar maak je je druk om, je ben een vrouw en je hebt toch vast wel meerdere tassen?”  Nou, nee dus. Dit is mijn enige.

Nou is er nog hoop. Een paar weken geleden liep ik namelijk langs de winkel waar ik mijn tas jaren geleden gekocht heb. En wat zag ik daar hangen? Mijn tas! Maar dan in het nieuw! Wie weet ga ik morgen wel even kijken. Dan heb ik een nieuwe, maar toch dezelfde! Hoe perfect zou dat zijn…

 

(Aan grote zus en mams: ja, ik wéét dat ik niet van veranderingen hou, dit is daar weer een goed voorbeeld van. Dus “zie je wel” zeggen, heeft geen nut meer. 😉 )

Ouders

Wat heb ik toch fijne ouders. Ik heb het maar getroffen met ze. Ze zijn lief, gezellig, betrokken en willen het beste voor me. Ze hebben hun best gedaan om van mij een beetje een geschikt mens te maken. Of het gelukt is, is een tweede, maar goed, dat ligt dan eerder aan mij dan aan hen. 😉 Meer lezen

Zoenen

drie zoenen geven feestdagen kerst oud en nieuw onhandig ongemakkelijk

Het is weer zover. December is aangebroken. De feestmaand. Natuurlijk is dit gezellig. Ik ben zelf niet zo’n Sinterklaastype, met die surprises enzo en al die hysterische kinderen, maar de chocoladeletters gaan er altijd wel in hoor. En Kerst vind ik altijd wel leuk. Gezellig samen met familie en iedereen neemt wat te eten mee. Een van de weinige keren dat we compleet zijn. Kerstboom en lampjes erbij. Kortom: gezellig. En oud en nieuw is op zich ook niet vervelend. Lekker een beetje oliebollen en appelflappen eten en dan vlak voor middernacht in slaap vallen. En dan wakker schrikken en samen naar het vuurwerk kijken.

Wat wel vervelend is, is dat gezoen. Meer lezen

Ik en mijn auto

Ik heb een haat-liefdeverhouding met mijn auto.

Ik hou van mijn auto omdat hij me onafhankelijkheid geeft. Door mijn auto kan ik gaan en staan waar ik wil, wanneer ik wil. Ik ga dus haast nooit met het openbaar vervoer. Heerlijk, want in de auto kan ik hard meezingen met de muziek, boeren laten, en aan mijn billen krabben zonder dat iemand me raar aankijkt. Meer lezen