Zomaar een gesprek op een bankje

Een leuk gesprekje met een vreemdeling

Ik zit op een bankje in de winkelstraat. Tasjes met gedane boodschappen tussen mijn voeten. De zon schijnt heerlijk op mijn blote benen. Eindelijk is het dan zo ver. Zomer. Ik heb mijn telefoon in de hand en ben een bericht aan het sturen naar mijn moeder en zus. Naast het bankje staat een meneer. Hij maakt aanstalten om ook te gaan zitten. Ik schuif een stukje op om ruimte te maken.
“Wel een beetje brutaal hè, om er zo bij te komen zitten,” zegt hij. Hij gaat op het hoekje zitten.
“Nee hoor,” zeg ik. “Geen probleem.” Ik richt me weer op mijn telefoon.
“Heerlijk hè, zo in de zon,” zeg ik dan. Normaal ben ik niet zo kletserig met vreemden, maar ach, waarom niet eens een praatje maken.
“Ja, inderdaad,” zegt de man. “Daarom zijn we vandaag gegaan, mijn vrouw en ik, want morgen wordt het nog warmer.”
Ik knik. “Verstandige keus.”
“We hebben onze kleindochter mee. Ze is vandaag voor het eerst met de trein en de bus geweest. Dus dat was nogal een heisa.”
“Oh ja, dat is dan spannend natuurlijk.” Ik neem aan dat zijn vrouw en kleindochter ergens in een winkel zijn.
“En volgende week komt de tweeling,” zegt de man. “Ze zijn 3 jaar.”
“O, daar heb je de handen dan ook wel vol aan,” zeg ik.
“Ja.”
Het is weer even stil.
Dan knikt hij naar de telefoon die ik nog steeds in mijn hand heb. “Een beetje een brutale vraag misschien, maar wat doen jullie nou de hele dag met die telefoon? Mijn vrouw is 70 en die gebruikt het ook hoor. Maar wat ben je nou aan het doen?”
Read more