Hoe de flirtpoging een relatie werd

Hoe de flirtpoging een relatie werd

Uit verschillende hoeken kwamen verzoekjes om een nieuwe blog. En jullie waren met name nieuwsgierig naar de afloop van mijn flirtavontuur (lees hier deel 1 en deel 2). En ja, ik weet het. Ik heb jullie, mijn trouwe lezers, weer veel te lang verwaarloosd. Dus daarom even een update over mijn relatiestatus.

De titel geeft het al weg hè? Ik heb jullie onder andere een beetje verwaarloosd omdat ik inmiddels een relatie heb. Of, om met de woorden van mijn vader te spreken: dikke verkering. En ja, het is inderdaad die ene van die flirtpoging. Hoe leuk is dat? Het kan dus toch nog op de ouderwetse, internetloze manier. Dat je gewoon iemand tegenkomt en dat beide partijen het wel zien zitten en een afspraakje maken.

Hoewel… eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet helemáál internetloos ging. Mijn blog speelde namelijk een centrale rol in dit verhaal. Read more

Hoe de mislukte flirtpoging een vervolg kreeg

Dit is het onwaarschijnlijke vervolg op mijn vorige blog waar je kunt lezen hoe ik op een heel genante manier een eind maakte aan een gewaagde flirtpoging. Ik had eigenlijk verwacht dat ik hem nooit meer zou zien. Maar zoals jullie in mijn vorige blog konden lezen, was ik er toch nog wel een beetje mee bezig in mijn hoofd. Wat als hij toch terug zou komen? Ga ik dan de kans aangrijpen? Of laat ik het gaan? De eerste optie had toch mijn voorkeur. Maar ja, zou ik dat durven…? Hij was er toen op een woensdag, vlak voor sluitingstijd, toen ik in m’n eentje aan het werk was in de winkel. En afgelopen woensdag dacht ik ‘het zou toch wel echt leuk zijn als hij weer langs zou komen’.

En om half zes had ik inderdaad nog een late klant die in het laatste half uurtje voor sluitingstijd nog twee brillen wilde kopen. Niet dé klant, maar wel een heel aardige meneer (ondanks dat hij zo laat was, want late klanten vind ik bij voorbaat vaak al irritant). We hadden de brillen uitgezocht en zaten aan tafel alles te regelen. Het verkoopgesprek verliep vlot en soepeltjes. Het was vijf voor zes, ik zat net de tweede bril af te tekenen (Aftekenen? Wat is dat nou weer? Meer uitleg vind je dus in mijn vorige blog.) toen er nog iemand binnen kwam. Ik keek op. Wie komt er nou nú nog binnen?

Crap.

Het is hem.

Read more

Hoe ik een flirtpoging de vernieling in hielp

flirten

Er word niet zo vaak met mij geflirt. Oké, eerlijk? Nooit. Er wordt nóóit met mij geflirt. Dus als het dan opeens wel gebeurt sta ik natuurlijk met m’n bek vol tanden.

Een paar weken terug verkocht ik twee brillen aan een jongen. Of nee, een man. Hij was toch niet echt een jongen meer. Maar goed. Het was hartstikke gezellig. Ik voelde me gelijk op mijn gemak bij hem en dat heb ik haast nooit. Het klikte gewoon wel. Hij had een vriendin mee, en die was ook hartstikke gezellig. Kortom, we hadden met zijn drieën best wel lol. Ik zocht er verder niks achter. Hij was gewoon een leuke vent.

Een week of drie later kwam hij zijn brillen ophalen. Hij kwam om vijf voor zes de winkel nog binnen hollen. Hij vroeg of hij zijn brillen nog kon halen of dat hij te laat was. Ik herkende hem en wist zelf zijn achternaam nog. Even ter illustratie: als ik een klant heb geholpen en die persoon komt een uur later de winkel weer binnen, dan weet ik soms al niet meer wie het is. Triest, maar waar. Maar goed, omdat het zo’n leuke verkoop was geweest, wist ik dus nog wie hij was. En ik heb normaal een hekel aan klanten die vlak voor sluitingstijd nog wat willen, maar ach. Hij was leuk en gezellig dus voor deze keer vond ik het prima.

Dus. Even de brillen bijstellen. Ondertussen een beetje kletsen over koetjes en kalfjes. En zit de bril goed? Kijkt het ook goed? Dat soort dingen. Ook nog even betalen natuurlijk.

En toen waren we klaar.

Dacht ik.
Read more

Lieverd

Bril lieverd

Het is zaterdagmiddag en ik ben aan het werk. Het is vrij druk. Mijn volgende klant is een oudere dame. Ze is klein en grijs en is een jaar of zeventig. Ik vraag wat ik voor haar kan doen.
“Lieverd,” zegt ze, “mijn bril zit veel te strak. Ik ben bij een andere opticien geweest omdat hij te los zat, maar nu doet het zeer.”
Ik moet glimlachen om het ‘lieverd’ en bekijk de situatie achter haar oren. “Nou, hij zit inderdaad niet zo goed.” Dat is nog zacht uitgedrukt. De bril zit werkelijk voor geen meter. “Ik ga hem voor u bijstellen,” zeg ik, en ik loop naar de werkbank.
“Is het goed als ik even ga zitten?” hoor ik achter me. “Ik heb wat last van mijn rug.”
“Natuurlijk! Geen probleem.”
Ze schuifelt naar een stoel toe.
Ondertussen ben ik de bril aan het verstellen.
“Meid, wat heb jij een lange benen,” zegt ze opeens. Read more

Leeftijd maakt niks uit

Leeftijd maakt niet uit

Zaterdagmiddag na je werk om 5 uur bij de Aldi. Dat is echt niet leuk, dat kan ik je wel vertellen. Ik wil alleen een paar dingetjes halen voor het weekend, maar de rijen zijn wel erg lang. Naja, ik heb mijn boodschappen nu toch al in mijn armen, dan kan ik net zo goed maar aansluiten in de rij.
Voor mij staan een meneer en een mevrouw met een kar vol spullen. Bier, ander drinken, eten. Ze gaan vast barbecuen. Net zoals half Nederland denk ik, aangezien het flink warm is.
De man is fors en heeft een kop met grijs haar. Gekleed in korte broek en shirt. De vrouw heeft lang bruin haar en lijkt wat jonger. Zo te zien is het een stel.
De man krijgt mij in het oog. “O, ga jij ook maar voor hoor.” Blijkbaar heeft hij net ook al iemand voor gelaten.
“Weet u het zeker?” vraag ik.
“Ja hoor, je hebt niet zo veel. En wij hebben geen haast.”
“Hartstikke bedankt!” zeg ik met een extra grote glimlach, om te laten zien dat ik het gebaar echt op prijs stel.
“Ja. Vrouwen laat ik wel voor hoor,” zegt hij met een grote lach. Read more

Zomaar een gesprek op een bankje

Een leuk gesprekje met een vreemdeling

Ik zit op een bankje in de winkelstraat. Tasjes met gedane boodschappen tussen mijn voeten. De zon schijnt heerlijk op mijn blote benen. Eindelijk is het dan zo ver. Zomer. Ik heb mijn telefoon in de hand en ben een bericht aan het sturen naar mijn moeder en zus. Naast het bankje staat een meneer. Hij maakt aanstalten om ook te gaan zitten. Ik schuif een stukje op om ruimte te maken.
“Wel een beetje brutaal hè, om er zo bij te komen zitten,” zegt hij. Hij gaat op het hoekje zitten.
“Nee hoor,” zeg ik. “Geen probleem.” Ik richt me weer op mijn telefoon.
“Heerlijk hè, zo in de zon,” zeg ik dan. Normaal ben ik niet zo kletserig met vreemden, maar ach, waarom niet eens een praatje maken.
“Ja, inderdaad,” zegt de man. “Daarom zijn we vandaag gegaan, mijn vrouw en ik, want morgen wordt het nog warmer.”
Ik knik. “Verstandige keus.”
“We hebben onze kleindochter mee. Ze is vandaag voor het eerst met de trein en de bus geweest. Dus dat was nogal een heisa.”
“Oh ja, dat is dan spannend natuurlijk.” Ik neem aan dat zijn vrouw en kleindochter ergens in een winkel zijn.
“En volgende week komt de tweeling,” zegt de man. “Ze zijn 3 jaar.”
“O, daar heb je de handen dan ook wel vol aan,” zeg ik.
“Ja.”
Het is weer even stil.
Dan knikt hij naar de telefoon die ik nog steeds in mijn hand heb. “Een beetje een brutale vraag misschien, maar wat doen jullie nou de hele dag met die telefoon? Mijn vrouw is 70 en die gebruikt het ook hoor. Maar wat ben je nou aan het doen?”
Read more

Ik heb een ander

Ik moet iets opbiechten.

Ik heb een ander.

En dan is de keus soms moeilijk en pijnlijk, maar toch moet die keuze gemaakt worden. Dan is de vraag: ga ik hem dumpen of probeer ik het nog een tijdje vol te houden op deze manier? Maar de situatie is nauwelijks nog houdbaar. Het rammelt aan alle kanten. Het hangt met plakband aan elkaar. Ik ben er gewoon flauw van. Spuugzat ben ik het eerlijk gezegd. Ik heb m’n best gedaan om er nog wat van te maken en nog een tijdje zo door te gaan. Maar afgelopen week kwam dat moment dat de doorslag gaf. We maken een eind aan dit gedoe. Het is klaar. Read more

Een prachtig mooie dag

Zondag. Een dag om uit te slapen. Maar niet vandaag. Vandaag sta ik vroeg op. Nou ja, vroeg. Half negen. Maar toch, voor een zondag is dat vrij vroeg als je geen kerkganger bent. Ik volg dezelfde routine als op een gewone werkdag. Behalve dat ik geen lunch hoef klaar te maken om mee te nemen naar het werk. Het is immers zondag.

Rond half tien is mijn ochtendroutine voltooid en even later stap ik naar buiten. Het is al behoorlijk warm terwijl ik, eerst door de winkelstraat en daarna over de brug, richting het station loop. Deze zondag ga ik namelijk met de trein. En nee, niet omdat mijn auto stuk is. Vandaag is De Dag. Read more

Wanhoop

Een tijdje terug had ik ’s avonds na het werk een vergadering. Toen ik terug liep naar de auto, rond half tien, was het al donker. Een collega van me liep naar rechts en ik ging naar links, naar de parkeerplaats waar mijn auto stond. Er stonden niet veel auto’s meer en het schijnsel van de lantaarnpalen was zwak. Ik was bijna bij mijn auto en zocht ik mijn tas naar mijn autosleutel, toen er opeens iemand op me af kwam.
Read more